จะมีอีกไหม ใครที่ดีเหมือนเธอ

ตั้งเป็นหน้าแรก

หน้าแรก \| ประกาศสินค้า \| วิทยุออนไลน์ \| เกมส์ \| หาเพื่อน \| ดูทีวีออนไลน์ \| บันเทิง \| บทความดีๆ \| ไอที \| สาระน่ารู้ \| สารบัญเว็บไซต์ \| ติดต่อลงโฆษณา
อุปกรณ์สื่อสาร	คอมพิวเตอร์	กีฬา	บ้านและที่ดิน	เกมส์และของเล่น	เบ็ดเตล็ด	ของสะสม
ประกาศ	ดนตรี	ยานพาหนะ	เครื่องใช้ไฟฟ้า	สัตว์เลี้ยงและต้นไม้	เครื่องแต่งกาย
อุปกรณ์ถ่ายภาพ	อุตสาหกรรม	หนังสือและเครื่องเขียน	งานและการศึกษา	อาหารและสุขภาพ	อุปกรณ์สำนักงาน

หน้าแรกหมวดบทความโดนๆบทความซึ้งๆบทความเศร้าๆ » จะมีอีกไหม ใครที่ดีเหมือนเธอ

จะมีอีกไหม ใครที่ดีเหมือนเธอ
	ส่งบทความนี้ต่อ พิมพ์หน้านี้
เที่ยงวันนี้ก็ร้อนอีกเช่นเคย.. พระอาทิตย์ก็ยังขึ้นกลางหัวผมเสมอ.. ผมวุ่นอยู่กับการเรียนรอบเช้าที่แสนน่าเบื่อ ซึ่งผมก็ได้แต่รอเวลาพักเที่ยงเพราะหิวมากแล้ว ทุกๆ ครั้งที่ผมมานั่งอยู่โรงอาหาร ผมและเพื่อนอีก 8 คนก็มักจะมีเรื่องเล่าสู่กันฟังเสมอๆ... และมันก็พูดกันว่ามีเด็กนักเรียนเข้าใหม่ ซึ่งเธอน่ารักพอที่จะมีคนนับสิบมารุมตอมเธออยู่ เดินผ่านไปที่ไหนก็มักจะมีเสียงแซวตามมาตลอด ผมเห็นหน้าเธอไม่ถนัดนัก แต่สายตาผมก็ดีพอที่จะดูออกว่าเธอน่ารัก... แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่ดูจากท่าทางแล้วเธอน่าจะเป็นเด็กเรียบร้อย ซึ่งต่างกับผมพอควรเลย วันเปิดภาคเรียนวันแรก ครั้งนั้นที่เธอเดินผ่าน... ช่วงเวลานั้นผมถูกใจของตัวเองสั่งให้รักเธอตั้งแต่ตอนนั้น ผมขอร้องให้เพื่อนขอเบอร์โทรฯให้ ในใจก็คิดว่าถ้าได้แล้วจะกล้าโทรไปเหรอวะ... ซึ่งส่วนตัวแล้วผมเป็นคนขี้อายมากถึงมากที่สุด ผมกดเบอร์ครั้งแล้วครั้งเล่าก็กดไม่ครบ 9 หลักสักที ผมทำใจครู่หนึ่ง เอาวะเป็นไงเป็นกัน “สวัสดีค่ะ” “เอ่อ...สวัสดีครับขอสายแอนหน่อยครับ” เสียงของผมในตอนนี้สั่นมากๆ สั่นจนขยับปากพูดแทบจะไม่ได้เลย “พูดอยู่ค่ะ...นั่นใครเหรอ” “เราชื่อมินนะ แอนว่างพอจะคุยด้วยมั้ย” “วันนี้ไม่ว่างนะ เราจะไปงานวันเกิดแม่” ผมหยุดคิดครู่หนึ่ง เธอคงไม่อยากคุยกับเรา แต่เสียงเธอน่ารักจริงๆ “งั้นไม่เป็นไร...วันหลังเราโทรมาได้มั้ย” “อืม....ได้...งั้น...แค่นี้นะ....สวัสดีค่ะ” หลังจากวันนั้นผมก็เริ่มโทรไปหาเธอบ้าง แต่ไม่บ่อยเท่าคนอื่นที่โทรมาจีบเธอ เพื่อนในกลุ่มมักจะคอยสมน้ำหน้าผม หน้าอย่างผมน่ะเหรอใครจะมาชอบ ทุกครั้งที่โทรไปผมมักจะเป็นคนหาเรื่องพูด ถ้าเรื่องคุยหมดเมื่อไหร่นั่นหมายถึงการวางโทรศัพท์ เธอและผมมีอะไรที่คล้ายกันบ้างจึงพอคุยกันได้ ผมคิดตลอดว่าเราคงเป็นได้แค่เพื่อน เพราะเธอเพรียบพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะ เรียนเก่ง ส่วนผมน่ะเหรอ หาดีอะไรไม่ได้เลย แต่...ใครจะคิดล่ะว่าของแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องสำคัญเลย มันอยู่ที่ใจของเรามากกว่า 2 เดือนกับการคุยโทรศัพท์กับเธอ... ผมแทบจะนับได้เลยว่าเธอพูดไปกี่คำ แต่ช่วงเวลาที่ได้คุยกับเธอมันเป็นความสุขที่สุดของผมในเวลานั้น.... เพื่อนมักบอกว่าทำไมถึงไม่บอกความในใจให้เธอรู้ล่ะ... ก็เพราะผมไม่กล้าพอน่ะสิ กลัวว่าถ้าบอกไปความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้กันนั้นจะหายไป แต่ถ้าไม่บอกไปเราก็ไม่อาจจะรู้ความในใจของกันและกันได้... คืนนั้นเราก็คุยโทรศัพท์กันเหมือนทุกวันที่คุยกัน.... “แอน...มินอยากถามอะไรหน่อยได้มั้ย” “ได้สิ” “ตั้งแต่คุยกันมาแอนว่ามินเป็นคนแบบไหน” “ไม่รู้สิ” “เหรอ...งั้นถามอีกนะ” “แอนชอบมินมั้ย” เธอเงียบไปครู่ใหญ่... เธอคงจะตอบว่าไม่หรือเราคงเป็นได้แค่เพื่อนกัน โอ๊ยย...ไม่อยากคิดเลย “ชอบ........ค่ะ” เวลานั้นผมคิดว่าคงเป็นความฝันแต่ไม่ใช่...มันเป็นเรื่องจริงเธอชอบ ช่วงเวลานั้นผมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่สั่นดีใจอยู่ตลอดเวลา...ผมตั้งสมาธิแล้วถามเธอต่อ “แล้วอยากรู้มั้ยว่ามินชอบแอนหรือเปล่า” “อยากสิ” “มินไม่ได้ชอบแอนครับ” “อ้าว ทำไมล่ะ” “แต่มินรักแอนมากครับ” ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นผมคิดไปได้ยังไง...ผมไม่เคยพูดหวานๆ แบบนี้กับใครเลย เธอคงเป็นคนแรก... หลังจากวันนั้นเรา 2 คนก็ได้รู้จักกันมากขึ้น นิสัยของเธอจริงๆ แล้ว เป็นคนออกจะบ๊องๆ แต่นั่นก็เป็นความน่ารักอย่างหนึ่งที่ผมไม่เคยเบื่อเธอเลย ผมมักจะคิดอยู่เสมอๆ ว่าคนน่ารักอย่างเธอทำไมถึงต้องมาชอบคนแบบผม ผมถามเธอหลายครั้งแต่ก็มักจะได้คำตอบที่เหมือนเดิมเสมอ เธอชอบที่ผมเป็นผม ซึ่งมันก็ทำให้ผมงงพอควร แต่ผมก็ไม่เค้นที่จะถามอะไรเธอมากนัก แต่เธอจะรู้หรือเปล่าว่าเธอเป็นกำลังใจของผม จากชีวิตที่แสนจะน่าเบื่อของคนๆ หนึ่ง วันๆ เอาแต่เล่นๆ เรียนไม่เคยจริงจังกับอะไรซักอย่าง...เธอเป็นคนเปลี่ยนแปลงผม ผมคิดอยู่ตลอดเวลาว่าถ้าผมไม่ไล่ตามเธอให้ทัน ในอนาคตเธอจะรักเหรอ ถ้าไม่ตั้งใจทำอะไรจริงจัง เธอจะไว้ใจเหรอ ผมเริ่มหันมาสนใจกับการเรียนมากขึ้นและเลือกที่จะจับกีฬาเพียงอย่างเดียว จากเมื่อก่อนที่ผมเล่นเป็นสิบๆ อย่าง ผมไม่รู้ตัวเองว่าทำไปไม ถ้าวันหนึ่งเธอทิ้งไปผมจะไม่ฆ่าตัวตายเลยเหรอ หัวใจของผมในตอนนั้นให้เธอไปหมด ผมถามเธอว่ารักผมแค่ไหนเธอก็มักจะบอกว่าก็รัก รักมากและจะรักตลอดไป...เธอบอกว่าเธอเชื่อใจผมว่าผมจะรักเธอ... แล้วผมจะมีเหตุผลอะไรที่จะไม่เชื่อใจเธอ ผมกับเธอมักจะมีเรื่องขัดใจกัน แต่หลังจากที่มีเรื่องกัน มันก็ทำให้เรารักกันและรู้นิสัยกันมากขึ้นกว่าเก่า จากวันนั้นมาจนวันนี้เป็นเวลา 1 ปีแล้ว ผมอยากจะขอบคุณที่คอยเป็นกำลังใจให้ผม.... ขอบคุณสำหรับเสียงน่ารักๆ...ทุกครั้งที่ได้ยินมันทำให้ผมรู้สึกสดใสมากขึ้น... “แอน...ถ้าวันนึงเราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะ” “ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะค่ะ” “มินกลัวว่าในอนาคตเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันน่ะสิ” “ถึงเราไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ใจเราก็ไกล้กันนี่คะ” “แอนคิดแบบนั้นเหรอ” “ค่ะ” เรื่องนี้ผมเคยถามเธอมานานแล้ว.... มันได้หวนกลับมาในวันหนึ่งวันที่เธอจากไป.....ไม่มีวันกลับมา “แอนครับ พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันนะ” “ค่ะ ไปสิเจอกันกี่โมงคะ” “เจอทีเดิมนะครับ 8 โมง” “ค่ะแล้วเจอกัน” วันนั้นผมตื่นสายจึงทำให้ผมไปช้ากว่าเวลานัดมาก... ผมไปถึงที่แต่กลับไม่เจอเธอทั้งๆ ที่ปกติแล้วเธอเป็นคนที่ทนต่อการรอคอยมาก... ผมจึงโทรไปที่บ้านซึ่งก็ออกมานานแล้ว ผมนั่งอยู่สักพักก็ไม่เห็นเธอ จึงถามป้าที่ขายหนังสือ “ป้าครับเห็นเด็กผู้หญิงขาวๆ หน้าตาดีตัวไม่สูงมากเดินอยู่แถวนี้มั้ยครับ” ป้าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็บอกว่า “ใช่เด็กเมื่อเช้าที่ถูกรถชนหรือเปล่าก็ไม่รู้นะ เพราะเมื่อเช้ามีเด็กถูกรถชน” ผมตกใจมากและก็หวังว่าคงไม่ใช่เธอนะ “ลักษณะเป็นอย่างที่ผมบอกเลยเหรอครับ” “เอ...ป้าก็ไม่ค่อยแน่ใจนะรู้แต่ว่าเป็นเด็กผู้หญิง” “งั้น...ขอบคุณครับ” ผมโทรไปที่บ้านอีกครั้งหนึ่งแต่คราวนี้ไม่มีใครรับสาย ผมจึงโทรเข้ามือถือของพ่อแอนซึ่งผมก็ไม่กล้าโทรไปเท่าไหร่... ผมได้คำตอบจากพ่อไม่ดีเท่าไหร่ ท่านบอกว่าแอนอยู่โรงพยาบาลโดนรถชนเมื่อเช้า อาการหนักมาก ผมจึงรีบตามไปที่โรงพยาบาลทันที เวลานั้นผมทำอะไรไม่ถูก ระหว่างทางน้ำตาที่ไม่เคยออกจากตาผมมาหลายปี กลับทะลักออกมาอย่างไม่ขาดสาย ผมได้แต่พร่ำบ่นอยู่คนเดียวว่า “แอนอย่าเป็นอะไรนะ” ผมไปถึงโรงพยาบาล พบพ่อกับแม่ของแอน แม่ของแอนร้องไห้จนเป็นลมสลบไป ส่วนพ่อของแอนก็เดินวนไปวนมาตลอด ประมาณ 3 ชั่วโมงหมอออกมาจากห้องผ่าตัดพร้อมสีหน้าที่ตึงเครียด พ่อแอนบึ่งเข้าไปหาคุณหมอทันที “แอนเป็นยังไงบ้างครับ” “ทำใจดีๆ ไว้นะครับ...ตอนนี้หมอได้ช่วยชีวิตไว้แล้วแต่ยังไม่พ้นขีดอันตราย” “หมายความว่าไงครับ” “เป็นตายเท่ากันครับ” เวลานั้นทุกคนสีหน้าเครียดมาก ส่วนผมก็ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้... เวลานั้นผมอยากเข้าไปหาแอนมาก แต่คุณหมอไม่อนุญาต... ผมกลับบ้านทั้งน้ำตา แม่ของผมแปลกใจเพราะแกไม่เคยเห็นผมร้องไห้เลย “มินเป็นอะไรไปลูก” “วันนี้มินไม่สบายครับ ข้าวเย็นไม่ต้องทำนะ มินจะนอนแล้ว” คืนนั้นผมได้แต่ภาวนาเพื่อขอให้แอนปลอดภัย ผมขอร้องให้พระเจ้าโปรดอย่าเอาคนดีๆ แบบเธอไปเลย จะมีใครอีกมั้ยที่ดีเท่าเธอจะมีอีกมั้ยกับเสียงหัวเราะเบาๆ จะมีใครอีกมั้ยที่เหมือนเธอ...... วันนี้ผมออกจากบ้านแต่เช้า...ผมพบพ่อของแอนอยู่หน้าห้องพ่อแอนเอ่ยปากสั้นๆ ว่า “แอนคงอยากพบน่ะ เข้าไปสิ” ลักษณะท่าทางของแอนยังเหมือนเดิม เพียงแต่มีสายอะไรต่ออะไรไม่รู้เต็มไปหมด แอนเหลือบมองผมแล้วก็มีน้ำตาไหลออกมา แอนพูดอะไรมากไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่เธอพูดเธอจะเจ็บไปทั้งตัว ผมเข้าไปกุมมือของแอนพร้อมกับน้ำตา “แอนครับ..แอนต้องอดทนนะมินจะอยู่ข้างๆ” สีหน้าของแอนบอกกับผม ซึ่งผมก็พอรู้ว่าเธอจะพูดอะไร เธอเจ็บมากเธอจะทนมันไม่ไหวอยู่แล้ว “อดทนไว้นะแอน อีกไม่นานมันก็หายนะ” วันนั้นผมนั่งเฝ้าแอนอยู่ทั้งวันแล้วก็ครุ่นคิดว่าผมเองที่เป็นตัวต้นเหตุ... ถ้าวันนั้นผมไม่ชวนเธอไปเที่ยว...เธอคงไม่ต้องเป็นแบบนี้... ทำไมคนดีๆ อย่างเธอต้องมาเป็นแบบนี้ทำไมไม่เกิดขึ้นกับผมแทนนะ..... ก่อนกลับผมนั่งคุยกับพ่อแอนอยู่ครู่หนึ่ง ท่านบอกว่าถ้าแอนรอดก็ปาฏิหาริย์เพราะหมอบอกว่า โอกาสรอดน้อยมาก.....ผมเดินซึมๆ กลับบ้านเป็นวันที่ 2 ผมได้แต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่พูดไม่จากับใครทั้งนั้น เพื่อนๆ ผมที่รู้เรื่องก็โทรมาปลอบแต่มันก็ไม่ช่วยทำให้ผมดีขึ้นเลยซักนิด.... คืนนั้นผมหวนมาคิดเรื่องอดีตของเราทั้ง 2 คน ยิ่งผมคิดมากขึ้นเท่าไหร่มันก็ทำให้ผมร้องไห้ออกมาทุกครั้ง ผมภาวนาขอร้องพระเจ้าทุกคืน ผมไม่หวังอะไรแล้วในตอนนี้ ผมขอเพียงแค่ให้เธอปลอดภัยเท่านั้น เช้าวันนี้ผมก็ยังไปเยี่ยมแอนเหมือนเคย....แต่ผมกลับไม่พบแอนอยู่ที่ห้อง ผมเดินไปถามพยาบาลเธอบอกว่าแอนช็อค ตอนนี้เธออยู่ห้องไอซียู... เวลานั้นผมกังวลมาก ผมหวังว่าแอนคงจะปลอดภัยนะ แต่เมื่อผมเจอพ่อแอน เห็นพ่อแอนร้องไห้ผมก็พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “แอนเสียแล้ว” คำพูดสั้นๆ ของพ่อเธอมันทำให้ผมเหมือนตายทั้งเป็น ทำไมล่ะ....ทำไมถึงต้องเอาคนดีๆ อย่างเธอไป ปาฏิหาริย์สำหรับคนดีๆ อย่างเธอไม่มีเลยเหรอ...ผมเข้าไปในห้องกอดร่างของเธอทั้งน้ำตา “แอนครับ...แอนล้อมินเล่นใช่มั้ย ทำไมแอนต้องหนีมินไปด้วย ที่เราเคยสัญญากันแอนลืมไปแล้วเหรอ แอนนนนน แอนตื่นขึ้นมาสิครับ แอนนนนนน!!!” ผมร้องไห้แทบจะเป็นบ้า....ตอนนี้ผมได้สูญเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตผมไปแล้ว ผมไม่เหลืออะไรแล้ว หลังจากนี้ผมจะไล่ตามใครล่ะ...แล้วผมจะต้องทำเพื่อใครอีก จะมีใครอีกมั้ยครับที่เหมือนเธอ จะมีอีกมั้ยที่ดีเท่าเธอ...นิสัยบ๊องๆ ที่ผมเห็นประจำ เสียงหัวเราะเบาๆ ที่เคยได้ยินเสมอๆ เรื่องกลุ้มใจที่มักจะปรึกษากันประจำ จากวินาทีจะไม่มีคนๆ นี้อีกแล้ว........ จากวันนั้นถึงวันนี้เป็นวลา 3 ปีแล้ว ผมยังไม่เจอผู้หญิงคนไหนที่เหมือนเธอเลยซักคน ทุกครั้งที่คิดถึงแอน ผมจะมองขึ้นไปบนฟ้าอยู่เสมอ ผมเห็นเธอกำลังยิ้มให้...เธอจะเป็นกำลังใจให้ผมอยู่ข้างบน ถึงแม้เธอจะไม่อยู่ข้างๆ ผมแล้ว...แต่ผมยังจำคำๆ หนึ่งที่เธอเคยบอกผมว่า “ถึงเราไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ใจเราก็อยู่ใกล้กันนี้คะ” ใช่ครับแอน...ใจของเราจะอยู่ใกล้กัน....เรา 2 คนจะอยู่ด้วยกันตลอดไป.......

บทความอื่นๆในหมวด

• .+*+. นิ ท า น ข อ ง พ่ อ .+*+.

• เมื่อมีน้ำตา ไม่ได้หมายความว่าอ่อนแอ

• เพียงก้าวพลั้ง

• แค่เพียง เสี้ยววินาที เพื่อน

• ทุกข์กับความรัก... ที่ไม่สมหวัง

• ยางลบกับดินสอ

• นักเดินทาง ตะเกียง และแสงจันทร์

• บทความซึ้งๆ อย่าสัญญากับใคร ถ้าคุณทำไม่ได้

• 365 วันกับความรัก

• ตุ๊กตาไหมพรมกับเงินหนึ่งล้าน เรื่องราวแสนอบอุ่น ในวันอากาศเหน็บหนาว

» บทความในหมวดทั้งหมด

Tag

บทความที่เกี่ยวข้อง

Love Story : รักคุณ..คนดีของชีวิต
คุณถามฉันว่า "ตามความรู้สึกของฉันแล้ว ฉันคิดว่าคุณรักฉันมาก แค่ไหน?" ถ้าฉันไม่ได้เข้าข้างตัวเองมากจนเกินไป..ฉันจะบอกคุณ ว่า .. ฉันรับรู้ว่าคุณรักฉัน

หนึ่งคำ..... มาจากความรู้สึกทั้งหมดที่มี...
หนึ่งคำ.....มาจากความรู้สึกทั้งหมดที่มี... อีกหนึ่งคำ....มาจากความรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำ...

ที่ตรงนั้น...กับที่ตรงนี้...
เพราะสิ่งที่จำเป็นต่อชีวิตเรามีหลายด้าน บ่อยครั้งเราเกิดสับสนว่าจะรักษาอะไรไว้ จะเลือกอะไรดี ระหว่างชีวิตกับความรัก

เสียงร่ำร้องของความรัก
สวัสดี...ฉันเป็นอะไรบางสิ่งที่ปลิวอยู่ในอากาศ ตัวของฉันไม่หนักหนาอะไร...ตัวเบาๆ..สบายๆ.. แต่ทำไมเขาถึงว่าฉันไม่มีเหตุผลในบางเวลานะ

แสดงความคิดเห็น

โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

1.	โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ

2.	ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

3.	ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น

แสดงความคิดเห็นของท่านได้ที่นี่

ความคิดเห็น :
ความคิดเห็น :	*
ชื่อ/Email :	*
	คลิกเพื่อขอรหัสโค๊ดใหม่
รหัสยืนยัน :	*

• Page created in 0.0522 seconds.
PostSiam.com : เว็บไซต์แหล่งรวมประกาศ ลงประกาศฟรี โปรโมทเว็บไซต์ ติดตามข่าวสาร บันเทิง สาระความรู้| ลงประกาศฟรีคลิก โปรโมตเว็บไซต์คลิก
พบปัญหาการใช้งานภายในเว็บ กรุณาแจ้ง

Search Engine Bot Detect : บอทยังไม่ได้มาเก็บข้อมูล